Beste Sjors,

Geachte heer Clooney, beste Sjors,

U hebt het misschien weleens gelezen, mijn bucketlist.
Die lijst waarop de dingen staan die ik ooit nog eens wil doen en waarvan ik van een aantal al weet dat ze naar aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet gaan gebeuren.

Een van die “ Wish to do sometime but will never happen” is samenwonen met u, in uw prachtige villa aan het mij zo geliefde Italiaanse Comomeer. Maar nu ik weet wat ik denk te weten ben ik blij dat het bij “never happening” blijft.

Alhoewel ik sinds uw verschijning als dokter Ross in ER al een vreselijke fan van u ben, en niet in de laatste plaats om uw, laten we zeggen, niet te versmaden hoofd en dito koffiebruine ogen, ben ik nu toch lichtelijk teleurgesteld over uw sexuele voorkeuren en uitspattingen.En natuurlijk kan ik daar niets over zeggen want uw sexuele voorkeuren en uitspattingen zijn die van u, ik kan er hoogstens iets van vinden ondanks dat u mij dat niet vraagt. Maar het stond in de krant en dat is openbaar en dat geeft mij de vrijheid en ruimte om mijn mening aan u kenbaar te maken.

U bent gevallen, van het voetstuk waar ik u al die jaren op heb geplaatst en met een harde smak op Italiaanse bodem terecht gekomen.Dat u vriendjes bent met Berlusconi is tot daar aan toe alhoewel ik u wil aanraden uw vrienden iets zorgvuldiger te kiezen; (want laten we nu eerlijk zijn, Silvio neigt een beetje naar dictatoriaal gedrag) maar dat u zich op zijn feesten laat verleiden door meisjes die net hun eerste menstruatie hebben gehad en die nog luisteren naar de Italiaanse versie van K3, gaat mij toch wel erg ver. En dan wil ik er niet eens aan beginnen te denken dat u daadwerkelijk ook iets met die meisjes doet, al is mijn motivatie in deze wellicht op jaloezie gestoelt. *uche uche *

Dat u zich tevens laat gebruiken door Silvio om hem “schoon” te praten bij een rechter is voor mij wel de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen. Want is het niet zo dat Silvio alles en iedereen om zich heen gebruikt om hem schoon te praten. Hij heeft namelijk nooit iets gedaan en als hij het al gedaan heeft verandert of verzint hij wel een wet zodat hij er onder uit komt. Het hele rechtssysteem van Italië hangt momenteel van, op Berlusconi’s missers gebaseerde wetten, aan elkaar. Dat is uw vriend!… meneer Clooney. Uw vriend Silvio die tevens een goede vriend is van die Libische leider die zijn eigen volk uit moord! Geen zuivere koffie zou ik zo zeggen. En uitgerekend u zou moeten weten wat zuivere koffie is.

U bent immers die niet te versmaden gentleman in dat mooie zwarte pak die op heel sexy wijze een kopje van de zuiverste koffie drinkt en die mij dan op een niet mis te verstane wijze met zijn koffie bruine ogen doet smelten bij de woorden  “Nespresso…What else”

Ik wil het met u op een accoordje gooien meneer George. Als u belooft niet te getuigen voor uw goede vriend met zijn geile buien en achterlijke ideeën, dan denk ik zomaar dat ik het u kan vergeven dat u zich heeft laten verleiden door meisjes die net brommer mogen rijden. Dan zal ik er over denken om toch maar weer Nespresso te gaan drinken en om u een klein beetje op uw voetstuk terug te laten krabbelen. Maar tot die tijd zet ik koffie met een filter, ouderwets, in een koffiezetautomaat….en is het “ Supra…What else”

Heppie Vellentaain

Er wordt in de wereld veel onderzocht. Veel onderzoeken zijn goed, zoals onderzoek naar kanker en alle andere ernstige ziektes.
Maar er worden ook onderzoeken uitgevoerd waarbij ik persoonlijk denk…wie bedenkt deze onzin.Zo dacht ik toch altijd dat een bepaalde wederzijdse click, het hebben van dezelfde interesses, eerlijk zijn en praten met elkaar behoorden tot DE succesfactoren van een goede relatie. En net nu ik dat een beetje begrepen heb lees ik vandaag in het AD dat ik nu ook op mijn woorden moet letten wil ik kans maken op een volgend afspraakje met een date. Uit onderzoek, daar hebben we hem, blijkt namelijk dat de woorden ‘die’, ‘dat’, ‘hij’ en ‘alles’, iets zeggen over de psychische gemoedstoestand van de “ soon to be lovers”. Volgens onderzoeksgoeroe professor James Pennebaker van de Universiteit van Texas, die het onderzoek leidde omdat hij de hele dag blijkbaar niets zinnigs te doen had, gebruiken toekomstige partners deze woorden veelvuldig in hun berichten naar elkaar. Daaruit zou af te leiden zijn of de date een “ en ze leefden nog lang en gelukkig” predikaat krijgt of niet.

Maar om dat nou allemaal te bereiken moet er natuurlijk wel een date kandidaat zijn. En daar is ook weer iets op gevonden. Een lipstick….jawel! Want onder het motto “ verzin eens totaal iets onzinnigs” is er een lipstick op de markt gebracht welke een onweerstaanbaar effect heeft op het andere geslacht. Uiteraard na onderzoek!
Ik neem aan dat met aantrekkingskracht de aantrekkingskracht op mannen bedoelt wordt want ik denk zomaar dat mannen niet snel even hun lippen zullen stiften alvorens zij de kroeg binnen stappen. Maar ach…een mens kan zich tegenwoordig al snel vergissen.
Deze lipstick welke de naam “ Love Lips” draagt (hoe verrassend) komt uit de reeks “ Weapens of Mass seduction” . Ik stel voor: de Nobel prijs voor degene die dat verzonnen heeft!
Het stickje is gevuld met feromonen. Je weet wel, dat goedje wat iedereen van nature heeft en je extra aantrekkelijk en vrolijk maakt.
En omdat je niet zomaar moet geloven wat er geschreven wordt is de spreekwoordelijk proef op de som genomen.
Een Britse journaliste heeft de stick uitgeprobeerd en kwam tot de volgende conclusie (en ik citeer) “Het is niet zo dat mijn partner niet meer van me af kan blijven, maar hij zei me wel dat ik er goed uitzag toen hij thuiskwam.” (einde citaat) Wat een lipgloss al niet voor je kan doen.

Volgende week is het Valentijnsdag. De dag die in het teken staat van de liefde. Alhoewel….het al geen dag meer is, maar een Valentijnsweek! Dit is om de zwaar lijdende middenstander een (Valentijns) hart onder de riem te steken. En dus als happy *kuch* Valentijnsloze single en in het kader van de dag van de liefde, heb ik mijzelf maar een Weapon of Mass Seduction aangeschaft en ben ik flink aan het oefenen op die vier alles bevattende woordjes die zo belangrijk voor hij schijnen te zijn in dat liefde….
Ik hou van jou….oh nee…..Die, dat, hij en alles.

Happy Valentine!

“Het is niet mijn broer maar wel een zoon van mijn vader”

Sommige dingen in het leven blijven soms een raadsel en zijn moeilijk te bevatten. Zo vind ik het nog altijd een raadsel, en zeker nu ik op mijzelf woon en een een-vrouws huishouden bestier, waar die sokken toch altijd blijven. Daar waar ik begin met 6 paar sokken, heb ik er na een maand of twee nog maar vier. Waar blijven die sokken? Of je hebt een blauwe sok en een zwarte sok en de partners van deze sokken zijn nergens meer te vinden…zijn een soort van“ sigaretten gaan halen”. Ik kom er niet uit…al jaren niet.

Vandaag las ik iets in de krant waar op een gegeven moment niemand meer uit komt. Een gevalletje, “ het is niet mijn broer maar wel de zoon van mijn vader”

Stel je eens voor…het is 1995. Je woont in een op dat moment ietwat minder ontwikkeld land als Tsjechië. Je bent gelukkig getrouwd, althans dat gaat er voor door, met een geweldige man en samen hebben jullie een prachtige zoon. Het leven is soms moeilijk in Tsjechië maar jullie zijn gelukkig.

En dan sta je op een ochtend op en dan denk je…..ik wil geen vrouw meer zijn, ik word een man. Je pakt je spullen bij elkaar en verlaat huis en haard en laat man en zoon lam geslagen achter. “ Wat deed ik verkeerd” hoor je je man nog mompelen als je de deur uit stapt. Je hoort je kind huilend schreeuwen “ mama, niet weggaan” en je voelt hoe hij zich vastklampt aan je benen. Maar je zet door, je bent vastberaden. De tijd van maandverband, tampons en pre-menstruele klachten is voorbij; je wordt een vent en voortaan kun je staand plassen tegen een boom.
Je toog naar de grote stad om je borsten eraf te laten halen en daar waar je normaal je tampons in stak laat je een flinke piemel plaatsen waar menig man jaloers op zou zijn. Je koopt een overhemd, een pak, en probeert stoer te lopen. Iets wat eigenlijk al een soort van vanzelf gaat omdat je als gewezen vrouw niet gewend bent aan iets tussen je benen. En als je dat al was gewend dan was hij niet van jou maar van je man.
Je verandert je naam van Ilonka naar Dominiek en stapt de wijde wereld in op zoek naar geluk.

Stel je eens voor….het is de jaren negentig en je woont in een op dat moment ietwat minder ontwikkeld land als Tsjechië. Je bent een stoere grote vent en je hebt aan vrouwelijk schoon geen klagen. Je sport veel en traint geregeld je spieren. Je wordt een bodybuilder en de vrouwen bungelen van geiligheid op je lijf aan iedere vinger van je hand.
En dan sta je op een ochtend op en dan denk je…..”what the fuck, ik wil geen man zijn maar een vrouw!”
Je pakt je spullen bij elkaar en verlaat huis en haard. Een vaste partner heb je niet. Je had immers geen klagen aan vrouwelijk schoon.
Je toog naar de grote stad en laat het meest mannelijke deel van je lichaam afhalen. Wellicht kan hij worden gebruikt voor transplantatie, voor iemand die man wil worden.
Je laat de haarzakjes van je borsthaar en op je gezicht verwijderen en laat twee mega tieten plaatsen op de plek die je voorheen zo trouw trainde. Tieten waar zelfs ene D. Parton uit de VS jaloers op zou zijn.
Je koopt een jurk en geile laarzen met hakken en probeert vrouwelijk te lopen. Je loopt door de grootte van je borsten ietwat voorover maar dat is een kwestie van wennen. Als man stond je vaak voorover gebukt over één van de vrouwen heen dus je rug kan het hebben. Die is nog getraind.
Je verandert je naam van Thomas in Andrea en stapt de wijde wereld in op zoek naar geluk. Andrea heb je altijd al een mooie naam gevonden. Één van je vriendinnen heette zo en dat vond je toen een geil wijf en dat wil jij ook zijn.

Stel je eens voor….het is 2008 en je woont op dat moment in een Tsjechië wat zich de laatste jaren redelijk heeft ontwikkeld naar Europese maatstaven en wat inmiddels tot die grote Europese Unie behoort. Je loopt op straat en ineens zie je hem. Hij stelt zich voor: “ Haai, mijn naam is Dominiek. Wat zie je er leuk uit.” Je bloost en zegt : “ Haai, mijn naam is Andrea, wat zie je er leuk uit! Neuken? (want Andrea mag Andrea zijn, zijn hersenen zijn nog steeds mannelijk)
En jullie blijven die nacht bij elkaar slapen en bedrijven de liefde. Hoe dat zal zijn blijft voor buitenstaanders een “ sokken raadsel”
Het klikt, jullie zijn verliefd en hebben het geluk in elkaar gevonden…en dat is mooi.
Maar Dominiek mag Dominiek zijn maar haar hersenen zijn nog steeds die van een moeder. En omdat ze haar zoon zo mist reizen Dominiek en Andrea af naar het kleine dorpje in Tsjechië, waar Dominiek 15 jaar geleden de deur dicht trok om een man te worden.
Netjes in pak, met een keurig getrimd baardje belt Dominiek aan. De deur wordt opengedaan door een prachtige jonge vrouw. De vrouw kijkt enigszins verbaasd en stelt zich voor als Victoria. Maar haar stem verraadt haar. Midden in het proces om een vrouw te worden, is de stem van de zoon van Dominiek nog niet ontwikkeld in die van een vrouw maar doet meer aan Amanda Lear denken. Die zangeres die zo laag zong dat ze middels een blootfoto moest bewijzen dat ze toch echt een meisje was.
“ Mamma?” snikt Victoria met zware stem?
“ Nee” , papa, verbeterd Dominiek met een lage vrouwenstem en ik wil je graag voorstellen aan je stiefmoeder Andrea.
Aangezien Andrea door haar transformatie vrouw is geworden en eigenlijk met een vrouw samenleeft is Andrea eigenlijk een lesbische man. En de combinatie lesbisch versterkt door het mannelijk brein en de aangename verschijning van Victoria, doet het hart van Andrea smelten en is het geflirt met Victoria niet van de lucht. Wat Andrea en Victoria weer homo’s maakt.
Hoe dit waargebeurd verhaal uit Tsjechië is afgelopen laat het bericht niet weten maar verwarrend en onbegrijpelijk is het wel.

De spreekwoordelijke appel valt hier niet ver van de boom….maar waar zijn nou toch die sokken?

Follow me

Maar buurman…wat doet u nu?

Does that ring a bell? De uitspraak van Tatjana “ Kees” Simic in Flodder, toen zij haar deftige buurman in de garage verleidde met sex om hem daar vervolgens mee te chanteren?

Zoiets moet een man in Seattle ook gedacht hebben onlangs toen hij in zijn garage een hoop gekreun en gesteun hoorde. Nieuwsgierig als hij was besloot hij een kijkje te gaan nemen en trof daar een “Ménage à trois” aan. Twee vrouwen en een man die hadden bedacht dat de carport van de bewoner een geschikte plek was om eens lekker van bil te gaan. Één vrouw had sex met een man en de andere vrouw had sex met…de scooter van de bewoner. En nu kan ik mij van alles voorstellen bij sex en ik beschouw mijzelf als redelijk open minded maar bij sex met een scooter houdt mijn fantasie aardig op.

Mensen hebben wat dat betreft sex op de vreemdste plekken, bijvoorbeeld op de wasmachine, in de open lucht, op tafel, in een pashokje of in het vliegtuig. ( en nee….dit zegt niets over mij!)

Zo ook de vaste klanten van de Britse luchtvaartmaatschappij Mile High Flights. Zij houden het liever luchtig en komen tot een hoogtepunt hoog in de lucht. Mile High biedt haar klanten namelijk sexvluchten. Sex met één of twee partners, hoog in de lucht. Fasten your seatbelts. Alhoewel, ook daar kun je geen miles meer voor sparen. Het gehijg en gekreun van de “sex”agiers is namelijk niet bevorderlijk voor de concentratie van de piloten aldus de CAA en dus moet de maatschappij een andere manier zoeken om de recessie te boven te komen.

De 50 jarige Rafael Escamilla was eigenwijs en dacht daar anders over. Hij besloot in het vliegtuig zijn “Harry een hand te geven.” Het 17 jarige meisje wat naast hem zat zag in haar ooghoek zijn hand bewegen onder het tafeltje en zag hoe deze “doe het zelvert van de Gamma” zich zelf tot grote hoogten trok. Na het gemeld te hebben bij het vliegtuig personeel is de man met zijn daad geconfronteerd. “ Hij was heet” zo verklaarde hij; letterlijk. Er was namelijk Tabasco op zijn “ Taco” gevallen en dat spul beet op de huid van zijn mannelijkheid…het jeukte en waar het jeukt moet je krabben dacht de man.

Over jeuk hebben gesproken. Je zult maar zo’n jeuk hebben dat je samen met je geliefde het toilet van treinstel in duikt om het vuur te blussen. Niet een van de meest hygiënische plekken trouwens voor een quickie maar dat terzijde. Dat gebeurde een stel uit België. Zij besloten dat het toilet decor zou vormen voor hun hete liefdesspel en lieten daarvan de overige passagiers mee genieten. Betrapt! Niet alleen werd het door de boete die het stel kreeg voor “ het schenden van de goede zeden” een dure grap maar werden de overige reizigers de dupe omdat de reis vertraging op liep.

Wie ook de dupe werd van een robbertje sexen was de eigenaar van de garage in het begin van het verhaal. Hij confronteerde het trio, wat overigens twee zussen en een neef bleken te zijn (kun je ook je vraagtekens bij zetten), met hun hobby in zijn garage. Hierop werd de vrouw die vastgezogen zat aan de man zo kwaad dat zij uit woede een asbak van de muur rukte (leuke woordspeling in deze) en die naar de garage eigenaar gooide. De man raakte hierdoor gewond aan zijn schouder en werd ook nog eens bedreigd door de man, die “ zijn moment van ontlading’ in rook op zag gaan.

Het gaat inmiddels weer goed met de ongelukkige garage eigenaar. Hij kan alles weer en rijdt zelfs weer op zijn scooter. Hij vindt hem alleen een beetje plakken. En dat is kut!

Bron: de Pers

The Bucketlist

Onlangs keek ik een film met Jack Nicholson en Morgan Freeman. Deze film ging over twee mannen die samen in een ziekenhuis kwamen te liggen op dezelfde kamer.
Het contrast tussen de twee was groot. De een was blank en de ander gekleurd. De een was directeur van het ziekenhuis waarin hij lag en de ander was zijn hele leven al automonteur. De een was alleen en de ander was al zijn hele leven bij dezelfde vrouw en had kinderen.
Ze hadden echter één ding gemeen….ze hadden allebei terminale kanker.

En zo werden ze, door hetgeen wat hen bedreigde, vrienden;de twee mannen in die steriele kamer.
Ze maakten een Bucketlist. Een “ things you want to do before you die” list en ze besloten samen op reis te gaan om ” the things to do” ook daadwerkelijk te doen.
Sommige dingen waren simpel, sommigen vereisten moed en daadkracht.

Ik heb ook z’n bucketlist. Niet dat ik van plan ben om snel de pijp aan Maarten te geven maar hij is wel lang die lijst, dus kan beter maar vast beginnen.
Sommige “ things to do” vereisen nogal wat tijd namelijk.

Zo heb je “things to do” die zeker gaan lukken maar ook “things to do” die waarschijnlijk en jammer genoeg nooit gaan gebeuren.
En dus heb ik twee lijstjes gemaakt. Een met “things” die me gaan lukken en een lijst met “things” die wishfull thinking blijven.
Zoals bijvoorbeeld een date met George Clooney, gaat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet gebeuren, laat staan dat ik binnen afzienbare tijd met hem samen woon in zijn prachtige villa aan het door mij zo geliefde Italiaanse Comomeer en we samen twee schatten van koters hebben rondlopen.

Een hoofdrol als bondgirl in een bondfilm naast Pierce Brosnan….gaat waarschijnlijk ook niet voor mij zijn weggelegd, laat staan dat ik daar ooit een Oscar voor ga krijgen.
Het figuur krijgen van Pamela Anderson minus de grote borsten. Die mogen iets kleiner. Oke, ik zou voor zo’n figuur kunnen gaan trainen maar de zwaartekracht was mij een stap voor en dat is niet meer recht te trekken. Alhoewel…dat laatste misschien weer wel. Hm…weer een “to do” op mijn haalbaarheidslijst. Hans Klok weg goochelen is ook een utopie dus kan er ook vanaf; te veel wind.
De hoofdprijs in de staatsloterij winnen staat ook hoog op de verlanglijst maar is ook een natte droom. De kans dat je door de bliksem wordt getroffen is namelijk vele malen groter dan dat je de staats wint en daarbij komt dat ik geen loten koop dus dan daalt de kans ook naar 0,0.

En dus focus ik mij maar op de “things” die haalbaar zijn.
Zo wil ik onder andere in een race auto racen op het circuit in Zandvoort, wil ik mijn motorrijbewijs halen, wil ik nog eens een helikoptervlucht maken, wil ik in een hoek van de kamer, staand op 1 been achterstevoren het Wilhelmus kunnen zingen. (Met een beetje oefenen lukt dat maar of het van enig nut is, is de vraag.)

Wil ik een huis kopen in de Toscane en daar boeken schrijven en fotograferen. Wil ik nog een keer giga shoppen in New York, wil ik een rondreis maken door de States, in Australie en door Engeland. Wil ik pasta leren maken van een echte Italiaan (liefst goodlooking en geen dikbuikige Italiaanse dwerg die met zijn hoofd tot je schouders komt), wil ik zingen in een band, wil ik het verschil maken en wil ik een of meerdere boeken schrijven.

En met dat laatste heb ik een start gemaakt. Een boek over 60 en 80 plussers. Over hoe zij tegen het leven aankijken. Hebben zij nog dromen, plannen. Hoe zien zij de maatschappij. Hebben ze alles uit het leven gehaald wat er in zat of hebben ze nog “ things to do” op hun bucketlist?
Op mijn bucketlist kan ik in ieder geval straks iets wegstrepen….. because I did it!

80 en dan?

Als kind al keek ik respectvol op tegen de ouderen in onze samenleving. Toen mijn opa 60 werd was dat in mijn ogen oud. Dat is nu 34 jaar geleden. Ik was toen 9 en ik vond mijn opa een oude man.
Het oud zijn van toen, van dertig tot veertig jaar geleden is niet meer het oud zijn van nu.

De zestigjarigen van nu staan, uitzonderingen daar gelaten, volop in het leven. Sommigen werken nog en anderen zijn vroegtijdig gestopt met werken en wijden zich aan hun hobby of de kleinkinderen, verkochten hun huis en maken verre reizen. Zijn begonnen aan een nieuwe fase in hun leven. Hoe zeer verschillen zij over een jaar of twintig in hun denken en doen met de tachtigjarigen van nu?

Een jaar of vier geleden volgde ik een fotografie opleiding.
Tijdens die opleiding kregen we de opdracht om een fotoreportage te maken met een verhaal.
Ik koos er toen voor om de ouderen onder ons te portretteren.
Mensen met een verhaal en veel levenservaring waarvan de sporen veelal zijn achtergebleven op hun gezichten.
Ik ben naar een verzorgingshuis gegaan in Purmerend en heb daar ouderen bereid gevonden om zich te laten portretteren.
En al fotograferende kwamen de verhalen los.

Zo wilde meneer De Vries graag geportretteerd worden met de foto van zijn onlangs overleden vrouw. Ze waren ruim 50 jaar samen en hij miste haar enorm. Zo was ze er toch nog een beetje bij. En terwijl hij vertelde hoe zij elkaar hadden leren kennen en hoe zij hem was ontglipt, biggelde er een traan over zijn rimpelige wang.

Meneer Bakker had gevochten in Nederlands-Indie en toonde mij trots de onderscheidingen die hij heeft mogen ontvangen voor zijn inzet aldaar en nam mij in zijn verhalen mee terug in de tijd. Een nare tijd waarvan de sporen in zijn ziel staan gekerfd. Dagelijks denkt hij eraan.
Na meneer Bakker ging ik op bezoek bij mevrouw de Jong. Mevrouw de Jong haakt jasjes voor haar verzameling poppen en uiteraard wilde zij op haar foto met een van haar lievelingen. Haar hele ziel en zaligheid legde zij in de verzorging van haar grote verzameling poppen en overal in haar appartement waren ze aanwezig, in allerlei soorten en maten. Het zijn haar kinderen, vertelde ze mij.

Ook “Amor” had haar weg gevonden in het verzorgingshuis.
Mevrouw Klaasen en meneer van Houten hadden op hoge leeftijd het geluk hervonden in elkaar en in de liefde. Ze ontmoetten elkaar tijdens een feestelijke avond in het verzorgingshuis en waren sindsdien onafscheidelijk. Hand in hand zaten ze samen op de bank. Beiden ver in de zeventig.

Meneer en mevrouw De Groot kwamen in het verzorgingshuis terecht nadat mevrouw lelijk ten val was gekomen. Haar man was al hulpbehoevend en de val maakte dat zij moesten verhuizen van hun woning waar zij al 30 jaar in woonden, naar een verzorgingshuis.
Het viel haar zwaar vertelde mevrouw, ze miste haar buurtje en de vele spullen die ze niet mee kon nemen omdat het appartement waar ze nu in woonden te klein was. Ze had heimwee en wilde terug maar ze wist ook, dat kon niet meer.

En zo hadden ze allemaal hun eigen verhaal, hun eigen bezigheden, hun zorgen, hun levenservaringen, daginvulling en dromen.
Hun verhalen raakten me.

Hoe zou het zijn als je oud bent? Net zo oud als meneer Bakker die de tachtig al ruim was gepasseerd.
Dromen? Heb je die dan nog? Durf je nog te kijken naar de toekomst, maak je daar nog plannen voor? Hoe is het om je te beseffen dat het einde nadert? Als je op een bepaald moment in je leven in een verzorgingshuis komt te wonen omdat je niet alles meer alleen kunt en wetende dat het je allerlaatste thuis zal zijn? Je laatste mijlpaal. Hoe sta je ‘s ochtends op en met welke gedachte ga je ‘s avonds naar bed als er weer een dag voorbij is? Hoe kijk je op die leeftijd tegen de huidige maatschappij aan en wordt oud ook als oud ervaren? Want van binnen ben je nog steeds die jongen of dat meisje van vroeger. Hoe beleven de ouderen in andere culturen dat?

Natuurlijk zijn we allemaal mensen van de dag. Maar hoe ouder je wordt, hoe dichter je bij dat moment komt dat het tijdelijke plaats maakt voor het eeuwige. Hoe ga je daar als oudere mee om.
En zo werd bij mij het idee geboren om een boek te gaan schrijven.
Een boek met interviews, met en verhalen van, enerzijds de ouderen van nu en anderzijds de ouderen van straks. De zestigers die bijna met pensioen gaan en beginnen aan een nieuwe fase in hun leven.
Hoe kijken deze twee generaties die de vergrijzing van onze maatschappij vertegenwoordigen aan tegen hun leven. Toen, nu en in de toekomst.

Ik ben daarvoor op zoek naar zestigers en ouderen van tachtig plus uit alle lagen van de bevolking, en van alle culturen die ik mag interviewen voor mijn boek en mag portretteren ter illustratie van de verhalen.
Is er iemand in de familie of kennissenkring die in bovenstaande doelgroep valt en die hieraan mee zou willen werken, mail mij dan op lindje@gmail.com

Met de billen bloot

Vandaag lag de jaarlijkse contributie van de plaatselijke ijsvereniging weer op de deurmat.
Jaarlijks steunen wij deze vereniging door het storten van een klein bedrag. En dat terwijl ik niet eens kan en wil schaatsen. Maar het komt uit een goed hart!

Wij Nederlanders zijn van de verenigingen. Er bestaat naar mijn idee geen land ter wereld wat zo veel verenigingen kent als ons kleine kikkerlandje. Met ons 16 miljoenen hebben we ons aangesloten en verenigd in één of meerdere verenigingen. Bijna iedereen is wel lid van een vereniging. Zij het actief of passief. Soms heb je het niet eens in de gaten dat je al jaren lid bent van een vereniging waar je nooit iets mee doet.

Wij homosapiëns zijn geen Einzelgängers. Oké, een enkele uitzondering daar gelaten dan, maar wij mensen hebben de behoefte om dingen te delen en ons te groeperen.
We delen liefhebberijen, hobbies, onze gevoelens, onze ervaringen, onze meningen en noem zo maar op.
Voor veel mensen is het lid zijn van een vereniging de vervulling van de behoefte aan sociaal contact tussen al het moderne gechat, gemail en ge-sms.
Het gevoel er bij te horen is voor veel mensen belangrijk. Wij Nederlanders blinken daar blijkbaar in uit.
Wij willen er blijkbaar graag bij horen.

Je kunt het zo gek niet opnoemen of je hebt er in Nederland een vereniging voor.
Op het gebied van sport staan er al bijna 24.000 mensen ingeschreven bij een vereniging volgens het CBS.
En dan heb je nog de vele studentenverenigingen die Nederland telt. En die hebben ook weer aftakkingen op het gebied van sport, gezelligheid en cultuur.
Er zijn carnavalsverenigingen, verenigingen voor flipperkast fanaten, vereniging voor vrouw en auto, culturele verenigingen, verenigingen tot behoud van welk diersoort dan ook, Mycologische verenigingen (whatever that may be) en uiteraard vereningen op het gebied van lichamelijke aandoeningen.
En zo heeft iedere vereniging zijn doel en zijn nut.

En zo is er ook een nudisten vereniging.
Een groep mensen die het fijn vindt om naakt allerlei activiteiten te ondernemen, liefst met andere bloterts.
Sommige nudisten vinden het prettig om alleen maar naakt te zonnen, maar er zijn ook “bloterikken” die het bloot zijn niet kunnen laten en die meer doen dan zonnen in hun Adam of Eva kostuum.
Bloot zijn is hun passie.
Ook in de nudisten wereld bestaan aftakkingen. Zo zijn er die het fijn vinden om naast naakt ook kaal door het leven te gaan.
Ook wel “smoothies” genoemd.
Geen haar op eh…..hun…eh….lichaam die er over denkt de hele dag in kleding te lopen.

Nudisten hebben allemaal dezelfde passie en daarom zijn ze verenigd……en doen ze samen leuke dingen…..in hun blootje.
Zo worden er blote fietstochten gehouden, blote sport en spel dagen georganiseerd voor het hele gezin, houden ze blote verhaar eh…verjaardagen
en vertoeven ze zomers op een nudisten camping.
Maar hoe dan ook…..ze zijn allemaal en altijd naakt. En dat is prima. Ieder zijn ding !

Van de week las ik één “ding” in de krant waar ik dan toch wel weer mijn persoonlijke vraagtekens bij heb.
Zo las ik dat je tegenwoordig in Heteren ook naakt kunt fitnessen.
Voor wie op zondagochtend met zijn blote gereedschap een uurtje op de trilplaat wil…dan kan dat. (en probeer je je dat maar eens voor te stellen)
Of een 20 minuten op de hardloopband….zonder sport beha!

Nu kan ik me, ondanks dat ik geen nudisme bedrijf, voorstellen dat je naakt gaat zwemmen of zonnen. Niet dat ik dat ook doe hoor! Maar, waar de grens van mijn voorstellingsvermorgen bij het naakt tennissen toch al redelijk begint af te nemen is het bij naakt fitnessen ineens weg. En dan slaat bloot dood.

Ik weet niet of u weleens gefitnesst heeft maar je plaatst jezelf nu niet echt in de meest charmante posities op sommige fitnessapparaten.
Met kleding aan had ik met sommige “moves” al moeite.
En met deze wetenschap rijst bij mij de vraag….

Gaat de echte nudist ook in de sportschool met de billen bloot?